تولد  تولد

تولدم مبارک.

پنجره را به پهنای جهان می گشایم:

جاده تهی است،درخت گران بار شب است

ساقه نمی لرزد،آب از رفتن خسته است:

تو نیستی ،نوسان نیست.

تو نیستی، وتپیدن گردابی است.

تو نیستی،و غریو رودها گویا نیست،

و دره ها نا خواناست.

می آیی:شب از چهره ها بر می خیزد،

راز از هستی می پرد.

می روی:چمن تاریک می شود،

جوشش چشمه می شکند.

هر کس به طریقی دل ما می شکند

بیگانه جدا 

دوست جدا می شکند.

بیگانه اگر می شکند حرفی نیست

از دوست بپرسید که چرا می شکند.

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه از عطر تو ام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده از اندوه بیش

پیش از سحر همیشه تاریکی ست

ولی تا کنون نشده که آفتاب

طلوع  نکند

پس به سحر اعتماد کن. 

کاش می شد قلب وسعت می گرفت

شمع با پروانه الفت می گرفت

کاش می شد در پس احساس ها

خنده ها از اشک سبقت می گرفت

کاش می شد از الفبای وجود

عین وشین و قاف(عشق)نشات می گرفت.

آوای دلتنگیم را به دست باد

می سپارم که به گوش

شقایق های عاشق برساند.

کاش سه چیز در دنیا وجود نداشت

اول عشق

دوم غرور

سوم دروغ

زیرا اگر عشق نبود انسان از روی غرور دروغ نمی گفت.